ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่ฉันรักที่จะอยู่คนเดียว
ตอนที่ฉันโดนเพื่อนสนิทเกลียดครั้งแรกหลอ?
ตอนที่ฉันเริ่มจะเดินออกห่างจากกลุ่มที่เคยเดินด้วยกันประจำ?
มันเป็นความเคยชิน หรือเพราะฉันกำลังสร้างกำแพงป้องกันตัวเองอยู่กันแน่
เพราะว่าฉันกลัวที่จะเสียใจ?
มันเป็นความเศร้าที่บรรยายไม่อาจจะพูดออกมาให้ใครฟังได้
คงเพราะฉันชินเหลือเกินกับการที่ต้องรับฟังปัญหาของใคร
และชินเหลือเกินกับการแกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไร
ฉันอยู่คนเดียวได้ เยียวยาตัวเองยามที่เจ็บป่วยทางกาย และทรมานทางใจ
ฉันอยู่ได้ยังงัยกันนะ?
ฉันแข็งแกร่งหลอ?
มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกับการที่ต้องแก้ปัญหาของตัวเองด้วยตัวคนเดียว และอยู่กับตัวเองให้ได้
มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อมีคนลืมว่ามีเราอยู่ด้วย
มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกับการที่ต้องมาฉลองเรื่องดีๆคนเดียว เพราะรู้ว่าในมือถือเราไม่มีใครที่จะพร้อมเดินมากับเรา
เศร้าใจ เหงา เสียใจ....ฉันลืมความรู้สึกนั้นไปได้ยังงัยนะ
ฉันเคยฟังเรื่องราวของเพื่อนคนนึง มันเหมือนกระจกสะท้อนเงาของตัวเอง เขาเศร้า เป็นทุกข์ และอยากได้กำลังใจ
ฉันเคยเป็นแบบนั้นมั๊ยนะ?
ฉันมักจะบอกกับคนทุกคนเวลาที่เขาเศร้าใจว่า “พระเจ้า มักเลือกสิ่งที่ดีที่สุดมาให้เราเสมอ”
ตอนนี้ท่านกำลังเลือกสิ่งนั้นมาให้ฉันหรือเปล่า หรือว่าฉันเลือกที่จะเดินเข้าไปหามันเอง
ฉันเคยหวัง....หวังว่าจะเจอคนเพียงแค่หนึ่งคนที่คิดถึงฉันไม่ว่าจะยามทุกข์ ยามสุข ดีใจ เสียใจ
ซักวันฉันจะได้เจอกับคนๆนั้นมั๊ยนะ
หรือว่าคนๆนั้น เค๊าเดินจากฉันไปแล้ว....
English
hi5 Coins
